Soms heb je zin in iets anders. Een nieuwe look, ofzo. Een nieuw deodorantje of iets nieuws voor de garderobe zijn op zox92n moment meestal niet meer toereikend. Je zoekt dan toch dat gevoel van net-naar-de-kapper-geweest. Helemaal opgefrist, alleen al omdat er een gediplomeerd iemand aan je haar heeft gezeten, terwijl er misschien maar drie dooie punten uit zijn geknipt.

Ik heb dat meestal in de winter, als dat fruitige zomerse kleurtje er echt af is, je wallen afhankelijk van weer en tijdstip paars danwel blauw kleuren, en je haar door de vorst moedeloos langs je hoofd sluimert.

Daarom besloot ik deze keer tot een complete metamorfose. Na uitgebreid vergelijkend warenonderzoek en nauwgezette studies tijdens reclameblokken in ANTM was ik er uit. Ik zou mijn haar gaan verven. Voeding tot in de wortel, verstevigende maskers, diepe glans en een intense kleurbeleving, dat leek me wel wat. Ik koos een pakje, niet te permanent en niet te duur, maar toch een gegarandeerde longlasting bombshell color boost. Een paar weken later had ik de moed, tijd en gelegenheid om mijn haar onder handen te nemen.

Na veel geknoei met ongelofelijk onpraktische handschoentjes en glibberende flesjes kon ik het resultaat aanschouwen. En inderdaad, ik zag een duidelijk verschil, en als ik mijn best deed, toch ook wel die intense kleurbeleving. Na 158 blikken in de spiegel, al dan niet vergezeld van diverse lichtbronnen, voelde ik me compleet gemetamorfoosd.

Dit alles is nu drie weken geleden. Zo langzamerhand begin ik enige twijfels te krijgen bij de intensiteit van die kleurbeleving. Ik heb heus een heleboel mensen gezien en gesproken, maar ik heb toch sterk de indruk dat die color boost minder bombshell is dan de verpakking doet geloven. Slechts xe9xe9n (1) persoon heeft iets van de gedaanteverwisseling opgemerkt. Maar ja, die wist er van.

Ik vind hier niet per se iets van, zoals x91wat onaardigx92 of x91wat een flutspulx92. Ik ben ook niet blind en had ook heus wel kunnen voorspellen dat de aarde hier niet van op haar grondvesten zou gaan schudden. Ik vond het toch een geslaagd experiment. Maar mocht ik binnenkort xe9cht een nieuwe look willen, dan zal ik het wat rigoureuzer aanpakken.

We hebben er met zx92n allen lang op moeten wachten, maar dat wisten we van tevoren natuurlijk. Zo konden we al wekenlang wikken en wegen tussen alle potentixeble drinkgelagen die we dit jaar eventueel zouden kunnen bijwonen. Want daar draait oud en nieuw toch om.

Zelf ben ik van een soort oude stempel die de jaarwisseling graag aangrijpt om eens ernstig over Het Leven na te denken. Hoe was het jaar en waar moet het allemaal naartoe, dat soort dingen. Dat is een soort hobby, maar het is fijn dat er met oud en nieuw ineens miljoenen van die ouwe zwijmelaars lijken te bestaan. Zo ben ik ook meestal niet op het wildste feest te vinden, nee, meestal verre van dat.

Maar niet eerder was ik verder van dat als dit jaar. Vier dagen voor de grote dag had ik een nog tamelijk onuitgekristalliseerd plan voor hoe ik het feest zou gaan vieren. Namelijk geen. Dat is in principe aanleiding voor de nodige blinde paniek, maar ach, ik besloot dat het me niet zo veel kon schelen, ik zou er nog es een nachtje over slapen, en ik voelde me toch al niet zo lekker.

Dat nachtje werd een gruwelijke mix van halfslaap en ongedurig in en uit bed klimmen, afgewisseld met angstdromen over buitenechtelijke kinderen en rijstwafels, als resultaat van hoge koorts. Zomaar. Ik was ziek. Hoofdpijn, oogpijn, spierpijn, haarpijn, kniepijn, en snot natuurlijk. Na een dag opgevouwen op mijn anderhalfzitsbank, want mijn bed was veel te ver, besloot ik het lijden en bibberen voort te zetten bij moeders thuis, want moeders weten raad en willen bovendien nog wel eens een appeltje voor je schillen. Dat zou snel bekeken zijn met dat butvirus.

Maar dat viel nog tegen. Soep, appels en slapen, luidde de raad van de moeder, maar daar laat een beetje virus zich niet zo maar mee afschepen. En zo gebeurde het dat ik tijdens de preek van Jan-Jaap van der Wal niet eens wakker kon blijven, en ik met geweld moest worden wakker geschud toen er voor 60 miljoen aan vuurwerk de lucht in ging. Tegen de tijd dat ik een raam bereikte om er naar te kijken was het inmiddels al zo mistig dat er niks meer te zien was.

Het was dus kortom geen enorm succes dit jaar. Gelukkig ben ik wel weer wat opgelapt en heb ik de nodige nieuwjaarsoverwegingen kunnen plegen. Hoe het jaar was en waar het allemaal naartoe moet, dat soort dingen. In elk geval, met deze jaarwisseling: the only way is up.

Kijk nu toch eens. Een krakend vers jasje. En dat na maanden van radiostilte, op deze compleet uitgestorven pagina, uit de tijd van…zaken die je je niet eens meer kunt herinneren! Zou dit iets kunnen betekenen?

De aanloop naar 2008: nu nog spannender!

Het zonnetje lachte, de lucht was blauw, en mijn honkbaldebuut naderde gauw. Totdat er op die zonnige zaterdagmiddag een krakend geluid klonk. Afkomstig uit mijn enkel, bleek nadat ik elegant ter aarde was gestort. Binnen vijf minuten veranderde mijn voet in een gloeiende paarse ballon, en binnen 8 dagen voelde ik me ineens enorm verbonden met de gehandicapte medemens.

Uitgerekend dan kom je natuurlijk terecht in een kroeg waar ze wxe9l rustig Jan Smit opzetten. Hard blxe8ren en barkrukdansen volstaat dan nog wel. Maar een dag later ben je dan natuurlijk op een ander feestje waar een wxe9l echt goeie dj staat te draaien. Nou dan heb je niets meer aan zox92n barkruk. Dat wil niet zo met de heupen hxe8.

En neem nu Koninginnedag, normaal gesproken de leukste dag van het jaar. Maar daar is dus geen klap aan als je maar half kan lopen. In de kolkende menigten x96 normaal gesproken zo feestelijk x96 lette ik alleen maar op kuilen, vervaarlijk uitziende stoepranden, losliggende stenen, drempels en paaltjes. Ik val namelijk nog wel eens om. Bovendien miste ik ook nog alle goeie koopjes omdat mijn gezelschap nu eenmaal eerder bij de kraampjes was dan ik. Mijn licht in de duisternis leek vriend Mustafa op de Bemuurde Weerd. In zijn kraampje vol met meuk ontdekte ik al snel een paar krukken. Al helemaal op de juiste maat afgesteld ook nog. Maar Mustafa bleek een keiharde onderhandelaar en ook nog in de race voor de KvK ondernemersprijs, dus voor minder dan 15 euro kreeg ik ze niet mee. Dat leek me een beetje overdreven, aangezien je ze eigenlijk gewoon gratis kan krijgen. Dus ik strompelde maar wat verder, maar na twee uur was het op.

De volgende dag deed ik nog een voorzichtige poging, maar mijn inspanningsboog was niet te rekken. Gelukkig hielden ook de mensen op de Plompetorengracht het voor gezien met hun kraampjes, dus konden we alles gratis meenemen. Mustafa echter was onverbiddelijk; voor de ene kruk die hij nog over had vroeg hij x96 inderdaad x96 zeven euro vijftig. Consequent, dat wel.

Maar ik wil helemaal geen krukken, ik wil niet strompelen en ik wil niet morgen naar de dokter moeten en ik wil al helemaal niet op de bank zitten vanavond. Ik geloof dat ik mijn handicap nog niet helemaal heb geaccepteerd. En dat wil ik al helemaal niet!

Het zit zo, ik was een beetje druk. En dan niet druk als in x91Hoe gaat hetx92 x96 x91Ja druk druk drukx92. Ik ben namelijk meestal niet zo druk druk druk. Ik houd zelfs helemaal niet van druk druk druk. Maar aangezien ik tegenwoordig naar het schijnt een zeer gewild filmpjesmaker blijk te zijn, heb ik afgelopen week kennis kunnen maken met het fenomeen druk druk druk. Plotseling moest het allemaal tegelijk klaar. En kan het misschien ook wat eerder?

Zo kwam het dat ik deze week op een stralende dag met iets minder stralend uiterlijk naar Den Haag toog. Ik had daar afgesproken met mijn nieuwe vrienden slash opdrachtgevers van bedrijf X. In mijn tas een 1 uur oud dvd-tje met hoe het project er nu zox92n beetje voor stond. Redelijk af, maar genoeg haken en ogen. Toch wel een beetje nerveus, en een tikje frisse tegenzin, maar met leuke stagiair B. en net zo ouwe-jongens-krentenbrood C. zouden we het er nog wel even over hebben.

Bij binnenkomst had ik het al wat warm gekregen. Niet alleen van de wandeling. (Zou de dvd wel werken, kom ik wel weg met deze beeldkwaliteit, mijn god straks vinden ze het niks, etc.) Maar dat was nog niets vergeleken met wat er in de volgende tien minuten gebeurde.

x91Ah, je bent er,x92 begroette B mij toen ik zelfverzekerdheid veinzend de kantoortuin opwandelde.

x91Nou, je filmpjes zijn hier wel de talk of the townx92. (Hm, no pressure…)

x91We hebben een vergaderzaal met beamer geregeld.x92 (Ook dat nog)

x91Zo ik roep de rest er even bij.x92 (Pardon, wie?)

Even later struinde B langs de burelen in de kantoortuin, liep ook nog eens wat deuren binnen en pleegde nog een belletje. Ik begon me angstvallig af te vragen of er ook nog iemand nxedet zou komen kijken. Maar wie neemt er dan de telefoon op, wilde ik bijna nog vragen. Hier had ik dus niet echt op gerekend.

Vijf minuten later zat ik in een keurige vergaderzaal, met beamer, inclusief koffiekopjes met bedrijfslogo xe9n koekjes op een schaaltje met zox92n kleedje erin. En tegenover mij zaten vijf serieuze carrixe8remannen in pak. Inclusief directielid A. Pen en papier in de aanslag. G zat helaas in overleg met de afgevaardigde van de Verenigde Dinges en kon er niet bij zijn. Jammer. Maar de rest had wel tijd kunnen vrijmaken om zitting te nemen in het filmpjestribunaal en keek mij verwachtingsvol aan.

Daar zat ik dan, een jong grietje met van pappa geleende camera en montagehobbyist. Leuk voor feesten, partijen en skivakanties, maar een vreemd eendenkuiken in de bijt der projectmanagers, controllers en interim-managers. Inmiddels gutste het zweet van mijn oksels en was het enige geluk bij dit ongeluk dat ik iets zwarts had aangetrokken. Ik verkende mijn opties. Die waren er niet. Behalve: draaien kreng. Dat deed ik dus maar. Met mijn ogen dicht.

Om dit eeuwigdurende tafereel iets korter te houden: de afloop was een stuk beter dan bovengenoemde aanloop. Er werd geamuseerd geluisterd, met juiste timing gelachen en er werd tevreden geknikt. Zelfs directielid A sprak de gevleugelde woorden x91Ja. Mooi,x92 voor hij naar zijn spoedoverleg met de ambassadeur van bananenrepubliek zus&zo vertrok. Een paar dingetjes, maar ik leefde nog.

Dus als ik je xe9xe9n tip mag geven, toepasbaar in elke penibele situatie: Draaien kreng!

De aarde is een bromtol, zij tolt ons brommend rond. Wie zich niet aan de hemel vasthoudt, die mietert op zijn kont.

Dit onvolprezen stukje hoogstaande poxebzie kreeg ik onlangs van iemand doorge-smst na weer een ietwat ongemakkelijk kroegavond. Ik ben de laatste weken een beetje in de war. Ineens heb ik allerlei dingen aan mijn hoofd die ik eigenlijk helemaal niet aan mijn hoofd wens te hebben. Gisteren besloot ik daarom om maar eens een flink eind in het wilde weg te gaan skeeleren. Immer gerade aus. Even je hoofd leegmaken, zoals de hardloopfanaten dat zo mooi zeggen.

Maar mijn hoofd raakte niet leeg. Integendeel. Mijn hoofd zag zelfs kans om alle zaken waar ik mee bezig ben, die ik moet beslissen of waar ik over na moet denken eens mooi op een rijtje te zetten. De lange lijst die daaruit volgde was bijna beangstigend.

Op de lange rechte stukken waarbij ik doorgaans niet op autox92s tegenliggers of verraderlijke stoeptegels hoef te letten, en waar je dus normaalgesproken zo fijn je verstand op nul kan zetten, ging het nu van:

"Zou ik een bedrijfje moeten oprichten? Had ik deze week nou wel of niet besloten om wel of niet te gaan studeren? Hoe zit het nou in godsnaam met die onverwachte ontmoeting? Moet ik daar uberhaupt wel iets mee? Is die nieuwe baan een goed idee? Of gaat dat helemaal niet door? Wat wordt er tegenwoordig in het date-circuit eigenlijk allemaal van je verwacht? Zal ik npu naar de kapper of niet? Stond het geluid vandaag eigenlijk wel aan? Hoe kom ik precies aan een VAR? Wanneer kan ik nu die vorige opdracht eens een keertje afmaken? Wie kan mij vertellen wat mijn nieuwe bestuursfunctie precies inhoudt? Hoe zit dat nou met die kroeggesprekken? Ben ik diep van binnen eigenlijk een enorme aansteller? Wat zal ik nu weer voor mijn vaders verjaardag kopen? Hoe zit het met die andere familiebanden? Zal ik een nieuw huis zoeken of toch nog maar even niet? Heb ik deze maand eigenlijk een beetje geld? En was dat ene advies van mij niet een hele grote fout?"

Nou, dat skeelert niet echt ontspannen kan ik vertellen. Toen ik op een haar na aangereden werd, keerde ik maar weer huiswaarts. Moe, maar niet zo voldaan. Na een lange douche die ook al niet zo verfrissend bleek als normaal, besloot ik om die avond nog maar xe9xe9n ding te doen, iets waarbij je al je hersenhelften volledig moet inzetten waardoor er geen enkele ruimte is voor welke andere gedachte dan ook. Lang leve de sudoku-puzzel…

Nou ging het net zo lekker. Nieuwe klussen, nieuwe tanden, nieuwe mensen, leuke dingen. Niemand maakt me wat, alles is leuk, ik ga hard man und so weite. Maar soms heb je ineens zox92n naar frustrerend moment waarop je ineens denkt dat je sinds je 14^e geen ene steek bent opgeschoten.

Zo raakte ik onlangs ineens verstrikt in een x96 overigens niet geheel onuitgelokt, want ik dacht dat kan best x96 soort gesprek, ja mensen, een discussie zelfs. U weet misschien dat ik toevallig uit xe9xe9n van de meest gematigde en conflictvermijdende milieus van het westelijk halfrond stam. Het is dat het onderdeel debatteren onderdeel was van het middelbare school-curriculum, maar verder deden wij zoiets niet. Althans niet over dingen die er toe doen. En eigenlijk vond ik dat tot voor kort stom.

Bij de vele gelegenheden die plachten te ontaarden in zeer maatschappelijk verantwoorde, gexebngageerde doch heftige meningsverschillen, bleek ik de persoon die het tafereel (wijselijk?) zwijgend aanschouwde en dan besloot nog maar eens langs de bar of de wc te gaan, of iets te zeggen wat totaal niet aan de orde was. En dat vond ik best, mij kun je er goed bij hebben dacht ik dan. En zo raakte ik ook nooit ergens in verstrikt.

Laatst bleek dat er hele goeie redenen zijn om ten alle tijden enige vorm van verstrikking in zoiets te voorkomen. Op zox92n moment verander ik blijkbaar in een soort incapabele stotteraar die het op alle fronten van communicatie totaal laat afweten en die hysterisch zoekend naar een link tussen hoofd en tekst uitsluitend weet uit te brengen: x93Nee dat bedoel ik xf3xf3k niet!x94

Nou ja, als het je al zxf3 snel te heet onder de voeten wordt, als je zelf pas een half uur nxe1 thuiskomst precies begrijpt wat je punt eigenlijk was, plus alle overige 35 punten die je daarbij eigenlijk ook nog had willen maken x96 is dat dan niet een typisch gevalletje-laat-maar-zitten?

Ik weet nog wel een goeie cursus sociale vaardigheden voor zmlk-kinderen. Misschien kan ik mijn visie in het vervolg schriftelijk in drievoud indienen bij betrokken partijen. En vooral moet ik me misschien niet zo dom aanstellen. Maar zox92n ouderwetse acute identiteitscrisis, die dit tot mijn schrik lichtelijk veroorzaakte, dat zie ik toch ook niet echt zitten als lange termijnoptie.
Ik denk dat hier het laatste woord nog niet over gestotterd is.

Het is feest in huize Dorien. Verjaardagen, nieuwe banen, afstuderen x96 ja werkelijk alles verbleekt bij de vreugde die mij vandaag overkwam. Ik ben ontslagen! Door de tandarts! Ballonnen, slingers, taaaaart!

Aanvankelijk verwachtte ik om voor het leven opgenomen te worden in een zwaar bewaakte gesloten tandheelkundige inrichting, dus dat ik slechts 5 keer terug hoefde te komen was al een dikke vette meevaller. Na 5 keer een half uur boren, schaven, prikken, schuren, schrikken, bijten, kwijlen, knijpen, boren, hakken, zagen, beitelen en vullen, vullen en vullen stond ik vanmiddag ineens tandheelkundig genezen verklaard op straat. Wat een euforie.

Natuurlijk was het niet altijd fijn. Het trekken van mijn verstandskies kwam voornamelijk over als een totale verwijdering van mijn bovenkaak, en ook die lange naalden die in mijn wortelkanalen werden geschoven (x93Even de lengte bepalen. Hm, 20.x94 x93Ja dat was ie vorige week ook al!x94) waarbij bleek dat toch niet al mijn zenuwen doodgezapt waren, mag ie best in zx92n laatje houden de volgende keer. Maar toch bleek dat verdovingen toch echt dxe9 oplossing zijn voor al je problemen. Je zit dan wel een halve middag kwijlend op je wang te knagen, maar dat neem je dan maar op de koop toe.

Nu ik deze week toch even in de psychosomatische business zit, kan ik nog wel even meedelen dat het echt helpt. Ik raak niks meer kwijt in holle kiezen, ik kan weer normaal vast voedsel verwerken en ik hoef niet meer overal en altijd een gezinsverpakking paracetamol mee naar toe te nemen. Maar vooral: ik kan weer onbezorgd, zonder te remmen, heel erg hard lachen. En sindsdien zit ik toch verrassend goed in mx92n velletje.

Hoera dus. Ik zeg vandaag nog mijn lidmaatschap van de bang-voor-de-tandarts-hyve op en ik ga de borrelnoten uit de kast trekken. En misschien voor jullie ook reden voor een vreugdedansje: ik zal niemand meer lastigvallen met dodelijk saaie oninteressante anekdotes over mijn tanden. Zxe9ker voor een half jaar.

En dan nu een stukje verdieping.

Dat ik van den tragen aanpak (zie: Koko Flanel) ben, dat wist ik al heel lang. Sommige mensen zien dat als lui, andere als nonchalant, de derde zelfs als x91sloom en weinig enthousiastx92, x91het kwartje lijkt niet echt te vallenx92 of x91de kat uit de boom maar die kat komt er niet uitx92. Ik zie het graag als x91weloverwogenx92.

Wat doe jij nu verder eigenlijk?, vragen de mensen mij wel eens. Begrijpelijk. In april 2006 afgestudeerd, en niet per se ergens een duidelijke baan aangenomen waarvan de mensen kunnen zeggen; Dorien, oh die werkt bij zus en zo, punt. Nee, mijn antwoord bestaat meestal uit een vaag verhaal met veel losse flodders en veel x91tjax92, x91iets metx92 en x91zegmaarx92. En dan een dikke vette x91Maar ja, misschienx92. Bovendien zijn de dingen die ik deed die nog wxe9l leuk waren om over te vertellen nu ook op hun eind. Dus op mijn Bijenkorfbon-anekdote na zijn daar ook niet zo veel succesverhalen aan te behalen.

Ik ken mensen die dat graag doen. Iets over zichzelf vertellen wat dan heel gaaf is en waar de hele wereld steil van achterover dient te slaan. Best vaak heb ik me druk gemaakt om het feit dat het mij schortte aan een waarheidsgetrouwe imponerende tekst over mijn fantastische bruisende leven met bijbehorende bliksemcarrixe8re. Maar de laatste tijd is er bij mij langzaam maar zeker een kwartje aan het vallen.

Toen ik zo eens rond de tafel zat in een Frans chalet met xe9xe9n van de meest onbegrijpelijke reisgezelschappen ooit vertoond op de Heureux, (Moeder: x93Goh, hoe oud zijn die vriendinnen eigenlijk?x94) begon het mij te dagen: Iedereen is okee.

Zonder al te veel invloed van welke partydrug dan ook, besefte ik dat het allemaal geen flaus ausmaakt. Dat normaal niet bestaat, dat de xe9xe9n A vindt en de ander B en dat dat niet erg is, dat je gewoon zelf kan beslissen, of gewoon niet kan beslissen als dat beter uit komt. En dat er dan kennelijk ergens een algemene opvatting bestaat van presteren, leuk zijn en goed doen, dat zal verder wat. (Ja natuurlijk wisten jullie dat allang, maar die trage aanpak dus.)

Sindsdien is er eigenlijk een enorme golf van tevredenheid over mij neergedaald.
Ja, ik heb een weinig flitsend baantje met dossiers en scanners. Nee, ik word niet de hele dag lang gebeld om te verschijnen op feesten en partijen. Nee, ik heb geen groot hip huis met jacuzzi en balkon met uitzicht. En ja, ik wil heus wel allerlei dingen. Maar die doe ik dan wel een keertje. Ik denk er gewoon nog eventjes over na.

Het klinkt misschien een beetje als zwaktebod of als slap excuus voor eigen onvermogen. Maar dat mensen je raar aankijken als je iets vertelt wat waar is, daar ben ik sowieso tegen. Zie het dan maar als een verschil in prioriteiten. Want dat ik een topvakantie heb met veertigers, of dat ik een leuke avond heb op een felverlichte halflege partyboot waar Ernst&Bobbie gedraaid wordt x96 dat vind ik veel belangrijker. De rest komt wel.

Ik miste wel 6 afleveringen van the A-team, talloze vacatures gingen aan mij voorbij xe9n ik miste een week uit het leven van mijn kersverse nichtje, maar ik was niet te stoppen. Ik ging op wintersport. Voor het eerst.

Als een ware roadtrip begon het feest. In onze superblitse Opel Corsa scheurden we over de Franse wegen, en al snel was ik voor het eerst van mijn leven in een Formule1 hotel, waar we nog een deel van het gezelschap ontmoetten. Het was een dolle boel en de eerste flessen waren al snel leeg.

Eenmaal veilig op de piste aangekomen met het voltallige reisgezelschap, xe9n in al het geleende en gehuurde materiaal gehesen, bleken de gewoonlijk zo diehard softballers er stuk voor stuk een schaduwbestaan als wintersportfundamentalist op na te houden. In mijn allereerste wintersport-uur werd ik door xe9xe9n van hen al vakkundig van een blauwe piste afgejaagd. Niet geheel zonder succes I might add.

En de volgende ochtend was daar ook nog eens ons aller Sylvain. Syl voor intimi. En intimi, dat waren we. x91You know snowplow? You know make the turns? Ok, you follow me!x92 Twee minuten later werden we allemaal de telesixe8ge ingeduwd. Voor het eerst in ons leven ja. x91Close safetybar!x92 riep iemand ons gelukkig nog na. Maar verder ging het allemaal verrassend voorspoedig. We make the connection with the snow an we feel the sensation of the pente. We make the speed position and we give ourself to the mountain. If you die, you die. Zo simpel was het.

Tijdens mijn emotionele dieptepunt op de blijkbaar beruchte derde dag (Ik wil niet meer, ik kan het niet, haal me van deze kutberg), bleek maar weer eens dat agressie toch een heleboel oplost. Toen ik eenmaal besefte dat mijn kneuzerig geklungel over de Vallon Bleu werkelijk niets meer met skixebn van doen had, besloot ik me niet meer aan te stellen als een wijf en zo gleed ik hopla naar beneden langs mijn Angstgegner.

De rest van de week in het kort: hoera. De sneeuw was wit, de lucht was blauw, de drank was nog lang niet op, de Franse cappuccino was met slagroom en de zon was warm. We werden allemaal poepiebruin x96 en ik bedoel dus echt de kleur van poep hxe8. Ik dolde zelfs hier en daar nog een rode piste, en toen we op het punt stonden te vertrekken had ik ook nog best zin in een zwarte. Om het af te leren. Volgend jaar dan maar. Ca plane pour moi!